Tom Smith
(Soloproject Editors-frontman)
Liedjes dichter bij hun oorsprong en laten een andere kant van Smith horen
Songs closer to their origin and showing a different side of Smith
Tom Smith, bekend als de zanger van Editors, komt met zijn eerste soloproject naar Groningen. Na twintig jaar met Editors kiest Smith nu voor een kleinere aanpak. Zijn nieuwe werk is akoestisch, introspectief en geschreven op piano of gitaar. De melancholische liedjes blijven dichter bij hun oorsprong en laten een andere kant van Smith horen. In zijn eerste single Lights Of New York City klinkt de nostalgie duidelijk door. Perfect voor in de intieme settign van de Nieuwe Kerk!
Over zijn tijdelijke stap terug uit Editors zegt Tom:
“Ik realiseerde me dat ik artistiek iets wilde maken dat een puurdere weergave is van de liedjes die ik schrijf – op de manier zoals ik dat altijd al doe, op een akoestische gitaar of piano, eenvoudig gepresenteerd. Ik heb geen idee of het folky, countryachtig of croonerachtig is, ik heb gewoon altijd de drang gehad om trieste liedjes te schrijven. Meestal groeien die liedjes met de band (Editors) uit tot iets anders, iets groters, vaak ook iets confronterenders. Maar met dit soloproject wilde ik de opnames eenvoudiger houden, dichter bij de ideeën zoals ik ze oorspronkelijk bedacht heb.”
Tom Smith, known as the lead singer of Editors, is bringing his first solo project to Groningen. After twenty years with Editors, Smith is now opting for a more intimate approach. His new work is acoustic, introspective, and written on piano or guitar. The melancholic songs stay closer to their origins and reveal a different side of Smith. In his first single, Lights Of New York City, the sense of nostalgia is unmistakable. Perfect for the intimate setting of the Nieuwe Kerk!
About his temporary step back from Editors, Tom says:
“I realised that artistically I wanted to create something that is a purer representation of the songs I write – the way I always do, on an acoustic guitar or piano, presented simply. I have no idea whether it’s folky, country-ish or crooner-like; I’ve just always felt the urge to write sad songs. Usually, those songs grow into something else with the band (Editors) – something bigger, often something more confrontational. But with this solo project, I wanted to keep the recordings simpler, closer to the ideas as I originally conceived them.”
