De Stilte viert met piano, cello, zang en dans de beperkte houdbaarheid van roem in een humoristische en relativerende ode aan de menselijke maat. “Mooie voorstelling, met een bewonderenswaardige balans tussen wrangheid en lichtvoetigheid.” (NRC ★★★★)

“Van de maan af gezien, zijn we allen even groot”, schreef Multatuli al. En inderdaad, als we naar de sterrenhemel kijken, zijn we klein en onbeduidend. Dat willen we niet! Dus maken we sterren van onszelf. We houden toespraken, maken erepodia en belonen elkaar met prijzen. We benoemen onszelf tot winnaars. We delen lintjes, medailles en bekers uit. En toch blijven we nietige wezens in een overweldigend universum. Elke prijs is een troostprijs.