Introdans | Krisztina de Châtel
TYPHOON
Monumentale krachtmeting in minimalistische dans
Hier kijkt elke dansliefhebber naar uit: de monumentale dansvoorstelling TYPHOON (1986) van Krisztina de Châtel, de koningin van de minimalistische dans, komt terug op de planken.
Canto Ostinato
De Châtel werkte voor deze choreografie samen met beeldend kunstenaar Peter Vermeulen. Die kwam met drie windmachines, die in kracht kunnen variëren van een lichte bries tot een flinke storm. In een windstille proloog bereiden de dansers van Introdans zich voor op wat komen gaat, begeleid door de pianoklanken van Simeon ten Holts Canto Ostinato. Ze hangen uit het lood alsof ze tegen de wind leunen. Hun armen klieven door de lucht. Ze zijn klaar voor de strijd. Dan overstemt het aanzwellend geraas van de windmachines de zachte pianoklanken: de dansers zuigen de longen vol en gaan het gevecht aan met de (onzichtbare) materie, die zij al dansend tastbaar maken. De choreografische ordeningsdrang van De Châtel wordt in deze voorstelling als het ware in een vliegende storm beproefd.
“Typhoon heeft na 38 jaar alleen maar aan kracht gewonnen.” (…) “De vijf dansers van Introdans geven de verrassende reprise een uitstekende uitvoering.” – NRC ★★★★★
“Spanning, sierlijke patronen, harmonie: in ‘Typhoon’ laten de dansers zich niet omverblazen.” – de Volkskrant ★★★★
“Haar minimalistische dansvoorstelling Typhoon stamt uit 1986 maar is in het huidige (politieke) klimaat plots weer even relevant als toen.” – het Parool
“De beheerste werkers van Krisztina de Châtel voelen onwerkelijk in weerbarstige politieke actualiteit.” – Theaterkrant, keuze van de criticus
Every dance enthusiast is looking forward to this: the monumental dance performance TYPHOON (1986) by Krisztina de Châtel, the queen of minimalist dance, is returning to the stage.
Canto Ostinato
For this choreography, De Châtel collaborated with visual artist Peter Vermeulen, who introduced three wind machines capable of varying in intensity from a gentle breeze to a powerful storm. In a windless prologue, the dancers of Introdans prepare for what is to come, accompanied by the piano sounds of Simeon ten Holt’s Canto Ostinato. They lean off balance as if bracing against the wind. Their arms slice through the air. They are ready for battle. Then, the swelling roar of the wind machines drowns out the soft piano notes: the dancers fill their lungs and engage in combat with the (invisible) matter, which they make tangible through dance. De Châtel’s choreographic sense of order is, as it were, tested in a raging storm in this performance.
