Participatievrij
Door Sylvia Brouwer,
‘Je verdient ook alle applaus, mam.’ Opeens was ik onderdeel van de voorstelling van Soundos. Volgens haar verdiende ik een groot applaus. Mijn dochter smolt. Ik verdween het liefst onder de stoel.
Ik ben zo’n schijterd. Iemand die liever niet opvalt in het theater en zeker niet op de eerste rij bij cabaret. Want stel je voor. Een verkeerde beweging en je staat op het podium of krijgt een verbale uitbrander. Mocht ik toch per ongeluk vooraan geplaatst zijn, dan zit ik er met een baksteen in mijn maag. Bang dat ik pas na afloop bedenk wat ik had moeten zeggen.
Het liefst zit ik stilletjes in het donker. Laat anderen mij maar aan het lachen maken, ontroeren of prikkelen. Ik heb zelden de behoefte om mijn vinger op te steken. Toch ontkom je er niet altijd aan. Zeker niet in kleinere zalen. Zo moest ik al vragen beantwoorden van Janneke de Bijl en Daan Boom. Ik kreeg er nog net iets uit. Met vuurrode kop.
Het is misschien een beetje tegenstrijdig, maar tegelijkertijd kan ik enorm genieten van voorstellingen waarbij het publiek onderdeel wordt van het geheel. Mits we collectief de pineut zijn. Ik was ooit een van de laatste overlevenden op aarde en onderdeel van een groep krakers in voorstellingen van YoungGangsters. Daar bleek ik ineens prima in staat vragen te beantwoorden als: ‘Als jij een steen in je hand had, zou je die dan gooien?’
Zet mij in een fictieve post-apocalyptische samenleving en ik heb overal een mening over. Vraag me in een theaterzaal hoe mijn avond is en ik vergeet spontaan mijn eigen naam. Toch merk ik dat er een grens zit aan mijn enthousiasme. De laatste jaren lijkt het alsof steeds meer voorstellingen iets van je willen. Een keuze. Een antwoord. Een mening. Soms zelfs een rol. Dat kan fantastisch zijn. Maar soms verlang ik juist naar het tegenovergestelde.
Misschien komt dat doordat ik me de hele dag al suf participeer. Ik kies, like, reageer en beoordeel. Na een online bestelling volgt een verzoek om een review achter te laten. Na een afspraak een enquête. Alsof stil consumeren niet meer genoeg is.
Juist daarom kan het zo prettig zijn om anderhalf uur lang niets te hoeven doen. Gewoon in het donker zitten. Kijken. Luisteren. Me laten verrassen. Niet omdat ik niet betrokken ben, maar juist omdat het soms heerlijk is om even nergens aan mee te hoeven doen.
