Met humor, mededogen en rijke, geestige dialogen weet Het Volk keer op keer het ‘mannelijk onvermogen’ uit te beelden.

In ‘Het Vermoeden van Poincaré’ zijn twee heren ingesneeuwd in een Alpenchalet en gedwongen elkaar beter te leren kennen. De taal blijkt een enorm obstakel. Met onder meer een spontane pas de deux, poëtische teksterupties en zang trachten zij het samenzijn draaglijk te houden. De kamer verlaten ze nooit en de bijna lege ruimte heeft slechts één raam. Dat biedt uitzicht op de buitenwereld, maar geeft ook inzicht in de gedachtespinsels van beide heren, wier gespreksstof bestaat uit zowel enorme trivialiteiten als intellectuele bespiegelingen.