“Nijland-liedjes zijn altijd van topkwaliteit. (…) Een absoluut hoogtepunt in de Nederlandse kleinkunst”, schreef de Volkskrant over zijn vorige theaterconcert.

Het bevalt Theo Nijland steeds beter: alleen op het podium. En ook pers en publiek zien en horen hem blijkbaar het liefst solo achter de vleugel, gezien de razend enthousiaste reacties op zijn vorige voorstelling Desalniettemin. In En de rest is onzin scheidt hij, als een ober die aan tafel een zeetong fileert, de zin van de onzin. Hij zingt of zingzegt alles vanuit een totaal ongenuanceerd eigen gelijk, maar altijd scherp en grappig, melodieus en swingend. En de rest is onzin.