The Dog Days Are Over betekende in 2014 de absolute doorbraak voor de Vlaamse choreograafJan Martens. In 2025 maakte hij met zijn gezelschap GRIP een nieuwe versie van zijn theaterhit en bleek dit verbluffende staaltje minimal dance niets aan impact te hebben verloren. “Ingenieus” (NRC ★★★★★) en “Magistraal” (de Volkskrant ★★★★).

“Zet alle poriën open voor dit pareltje. En vergeet vooral niet te ademen.” schreef het Nieuwsblad in 2014 over THE DOG DAYS ARE OVER. De recensies van toen liegen er niet om: dit werk vormde de absolute doorbraak voor Jan Martens, met een uitgebreide internationale tournee van meer dan 100 voorstellingen. In 2025 hercreëren Jan Martens en GRIP deze succesvoorstelling met een nieuwe cast. De afgelopen jaren gingen verschillende dansopleidingen met dit choreografisch materiaal aan de slag: voor grote groepen, amateurs of professioneel – het werk bleef tot de verbeelding spreken wegens de fysieke uitdaging en het choreografische vernuft. THE DOG DAYS ARE OVER is uitgegroeid tot een publiekslieveling en een mijlpaal onder voorstellingen waarin uitputting en repetitiviteit centraal staan.

De Amerikaanse fotograaf Philippe Halsman zei “… when you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping and the mask falls so that the real person appears.” Met THE DOG DAYS ARE OVER nam Jan Martens deze stelling als uitgangspunt en onthulde via de sprong de mens achter de danser.

In THE DOG DAYS ARE OVER wordt de danser gedefinieerd als een pure uitvoerder, strevend naar perfectie. Door acht dansers te onderwerpen aan een complexe, mathematische, dynamische en vermoeiende choreografie, opgevoerd in een gedwongen uniformiteit, gaan ze uiteindelijk in de fout. En dan valt hun masker af. Door zijn radicale choreografische vorm bevroeg THE DOG DAYS ARE OVER de perceptie van het publiek omtrent dansers, choreografen, toeschouwers en het toenmalige cultuurbeleid. Tien jaar later zijn die vragen nog heel actueel door de huidige politieke en maatschappelijke tendensen: Waar ligt de dunne grens tussen kunst en entertainment? Wie zijn wij als publiek wanneer we vanuit de theaterzaal naar het lijden van de dansers kijken als naar een stierengevecht in een arena? Is hedendaagse dans striptease voor de upper class? THE DOG DAYS ARE OVER doet de kijker in zijn positie schuiven: van het louter ondergaan van de ervaring naar actieve reflectie.

THE DOG DAYS ARE OVER werd geselecteerd voor het Theaterfestival als één van de belangwekkendste voorstellingen van 2014. De jury schreef: “De voorstelling bezit de concentratie van een adembenemende trip, inclusief knappe dramaturgie en een fantastisch lichtontwerp. De kleine veranderingen in licht, geluid of bewegingen zorgen er bovendien voor dat je steeds weer anders naar de lichamen gaat kijken. Met deze creatie toont Jan Martens zijn veelzijdigheid als beloftevol choreograaf. Na de intiemere duetten kiest hij nu voor wiskundige danspatronen die de dansers doen afzien. Naar dat afzien kijken, is ook afzien. Én het is inzien. Inzien dat we zinloos snel door het leven jagen.”