Profetische tekst over cynisme en latent racisme in Europa
Guy Cassiers regisseert Grensgeval naar ‘Die Schutzbefohlenen’ van Nobelprijswinnares Elfriede Jelinek. Zij heeft haar oor te luisteren gelegd bij de verwarring die in Europa heerst over de komst van de vluchtelingen. Tegenover de woordenstroom van Jelinek, plaats Guy Cassiers in zijn enscenering niet alleen beelden, maar ook de fysieke aanwezigheid van dansers. Op hun manier beelden de lichamen van de dansers de moeizame tocht en de hopeloze situatie van de asielzoekers uit.

In 2013, twee jaar voor de vluchtelingencrisis in alle hevigheid losbarstte, schreef Elfriede Jelinek ‘Die Schutzbefohlenen’, waarin ze genadeloos het cynisme en latente racisme in de Europese politiek blootlegt. ‘Grensgeval’ is meer dan profetisch te noemen: alle beelden die intussen op ons netvlies gebrand staan, van aangespoelde kinderlijkjes tot lugubere koelwagens, brengt ze haarscherp tot leven. In het grootste deel van de tekst zijn de vluchtelingen aan het woord, maar dat perspectief verschuift soms ook naar dat van de bange blanke Europeaan.

Guy Cassiers gaat aan de slag met Jelineks aanklacht, als onderdeel van een tweeluik over de migratieproblematiek. Tegenover de agressie en de verbale woede van Grensgeval plaatst hij in seizoen 2017‐2018 het poëtisch‐ingetogen en aangrijpende Het kleine meisje van meneer Linh, naar de gelijknamige roman van Philippe Claudel.