“Zonder de liefde ooit met één woord te verdedigen, zonder dat het ooit nodig is om de liefde te verklaren, begin ik te begrijpen dat deze liefde waarachtig, groot, waar en onaantastbaar is. Een stad zonder stadsmuren. Een land zonder veiligheidshek. Hoe zeker moeten de mensen die daar wonen wel niet zijn? Hoe machtig zullen ze wel niet zijn?”

Precies 65 jaar geleden werd de staat Israël geboren: Het Beloofde Land. Het land waar iedereen in vrede en zonder complexiteit zou kunnen wonen. Vijf jaar geleden begon de Nederlands/Israëlische theatermaker Ilay den Boer met de zesdelige reeks Het Beloofde Feest. In iedere voorstelling kijkt hij vanuit het perspectief van een van zijn familieleden kritisch naar zijn geboorteland. Om met zijn theater een steentje bij te dragen aan die belofte. En misschien uiteindelijk te kunnen vieren dat Israël het mooiste land op aarde is, waar iedereen zijn plek heeft gevonden.

Maar die belofte werd niet ingelost. Het beloofde feest is nooit gevierd. En dat steekt. Daarom creëert Ilay in het slotstuk De laatste dans zijn eigen feest. Zijn huwelijksfeest. Laten we dansen, drinken en proosten. Op een nieuw begin. Op het einde van de complexiteit.