Column: Undercover

“When the working day is done. Girls, they wanna have fun.” Een hit van Cyndi Lauper. Tenminste, dat dacht ik altijd. Een aanstekelijk strijdlied voor vrouwen. Maar een van de vrolijkste songs uit mijn jeugd blijkt een cover. De oorspronkelijke schrijver, Robert Hazard, was er aanvankelijk niet eens zo trots op. Hij schreef het nummer in recordtempo en eigenlijk gaat het over een vrouwenverslinder. Niet per se vrouwvriendelijk dus.

Covers doen me vaak denken aan middelmatige bandjes op bruiloften, die in een troosteloos zaaltje hun versie van Paradise by the Dashboard Light spelen. Toch heb ik geen hekel aan covers. Je kunt dat ook niet in z’n algemeenheid zeggen. Soms heb je het niet eens door. Ik had er nooit bij stilgestaan dat Killing me Softly van Roberta Flack of Tainted Love van Soft Cell eigenlijk covers zijn. Zo zijn er talloze coverversies te bedenken die populairder werden dan het origineel.

Onlangs kreeg ik de vraag: “Wat is de allerslechtste cover die je ooit hebt moeten aanhoren?” Wanneer noem je een cover mislukt? AIs de essentie van het origineel verloren gaat? Of als het slecht wordt uitgevoerd of nauwelijks meer lijkt op het oorspronkelijke nummer? Smaken verschillen natuurlijk. Wat voor de één een luisterfeest is, is voor de ander een pijnlijke misser. Toch raad ik je niet aan voor de lol te luisteren naar True Faith van George Michael of Satisfaction van Britney Spears. Smells Like Teen Spirit van Miley Cyrus werd door muziekblad Rolling Stone zelfs verkozen tot de slechtste cover aller tijden.

Wat maakt een cover dan wel geslaagd? Voor mij is het vooral wanneer er iets nieuws aan het origineel wordt toegevoegd. Het hoeft allemaal niet zo braafjes. De versie van Heroes door Sven Ratzke is daar een mooi voorbeeld van. Hij maakt er iets compleet eigens van en dat zorgt live voor kippenvel. De eerste versie die je leert kennen blijft vaak ook je favoriet. Mijn kinderen vinden Tom’s Diner van Suzanne Vega maar saai, terwijl ik haar rustige uitvoering juist de mooiste vind.

Ondanks dat het af en toe misschien niet zo lekker lukt, hoop ik op nog vele covers in de toekomst. Het levert in de eerste plaats lekkere discussies op, maar anders hadden we versies als All Along The Watchtower van Jimi Hendrix nooit gehad. Soms is het gewoon pure magie als een artiest iets toevoegt aan een bestaand nummer.