“Jarenlang was Wim Kan soeverein heerser over de 31ste december, later opgevolgd door Freek de Jonge en Youp van ’t Hek. Nu is het Erik van Muiswinkel.” (Trouw)

In het nu al historische jaar 2012 gaat de wereld volgens de Maya-kalender ten onder. Toch wagen ze het erop: ijs en Maya’s dienende wordt het jaar messcherp gefileerd door dezelfde ploeg cabaretiers die dat varkentje in 2010 waste met ‘Gedoog hoop en liefde!’. Opnieuw is Erik van Muiswinkel de ankerman. Hij wordt in ieder geval bijgestaan door Sanne Wallis de Vries, Van der Laan en Woe en Owen Schumacher, meer namen volgen. Thema’s genoeg in ieder geval: de Grieken, de euro, de Elfstedentocht. Job Cohen, het Meldpunt Oost-Europeanen en de val van het kabinet Rutte: oudejaarsavond 2012 zal te kort zijn voor het vuurwerk van grappen, types, conferences en muzikale vondsten van deze ploeg.

“Het was wat mij betreft zonder meer de geestigste en verrassendste oudejaarsshow op tv (…) de grappen waren gevat, de afwisseling met onder meer wat typetjes deed de rest. Kopspijkers herleefde even. (…) De afsluiting was fenomenaal (…) Gedoog, hoop en liefde was bijna ouderwets leuk.” (de Volkskrant)

“Erik van Muiswinkel en zijn kompanen waren in ‘Gedoog, Hoop en Liefde’ (VARA) de kritiek een stapje voor door te eindigen met een briesende Geert Wilders (Ronald Goedemondt), die vanuit de zaal ingreep. Hij vond dat er een einde moest komen aan deze linkse hetze met publiek omroepsgeld. (…) Toch bevatte het programma niet alleen linkse schimpscheuten. (…) Goed idee om zo’n oudejaarsconference niet alleen te doen, al was Van Muiswinkel wel de spil, die in de goede traditie van Kan en Sonneveld de PVV regelrecht het graf in prees.” (NRC)