Na ruim twintig jaar speelt Jack Wouterse opnieuw zijn veelbesproken solo Keefman, naar het boek van Jan Arends. De steracteur vertelt het indringende verhaal van psychiatrisch patiënt Keefman, die gevangen zit in zichzelf.

Een gekkenhuis

Hij wil weg uit de inrichting aangezien hij niet gek is, maar zodra hij genezen wordt verklaard keert hij op een holletje terug, omdat de buitenwereld een gekkenhuis blijkt. In een woedend relaas spreekt hij zijn zwijgende psychiater aan, laat hem retorisch alle hoeken van de kamer zien en verwijt hem én de wereld elk denkbaar zuchtje tegenwind. Met zijn wendbare geest is hij de psychiater voortdurend te slim af en als een acrobaat beweegt hij zich tussen het kweken van sympathie en het opwekken van ergernis.

Net als je denkt dat hij tot een heldere zelfanalyse komt, neemt de rebel in hem het over, die elke nuance woedend vernietigt. Is Keefman een pathologisch geval? Of een angstige man die uiteindelijk wel zijn weg in de buitenwereld zal vinden?

Waarom Keefman nu?

“Het is een beestachtig goede tekst, waar ik nog meer lagen en diepte in zie dat zo’n twintig jaar geleden, het zijn nog meer mijn woorden. Het is recht voor zijn raap: woedend, schreeuwend, knallend! Ik heb een hekel aan het begrip ‘de zwakken in de samenleving, wat nou zwak? Ja, een zwak ontwikkeld conformisme, het vermogen binnen de lijnen te kleuren. Maar het is wel die groep die Keefman een stem geeft. Er is eigenlijk – letterlijk en figuurlijk – geen plaats voor ze, maar ik maak plaats. Dat is broodnodig na een coronatijdperk waarin de mensen in de marge nog marginaler lijken te worden.” – Jack Wouterse