Filip Jordens
Hommage à Brel
Jacques Brel met totale toewijding tot leven gebracht
Jacques Brel brought to life with total dedication
In 1978 verloor de wereld een van haar meest gepassioneerde bewoners: Jacques Brel, de Belgische troubadour die zoveel harten verwarmde en zalen in vuur en vlam zette met liederen als ‘Ne me quitte pas’, ‘Marieke’, ‘Le Plat Pays’, ‘Amsterdam’ en ‘Les Flamandes’.
Het is bijna vijftig jaar geleden dat de legende overleed, maar landgenoot Filip Jordens brengt hem weer tot leven. Dan moet je heel veel kunnen en dat kan hij. Samen met zijn vier muzikanten brengt hij een meesterlijke ode: “Met zijn fladderende handen, zijn lange armen soms slap langs het slungelachtig schriele jongenslijf, zijn dansende benen en zijn expressieve stembuigingen roept Filip Jordens met totale toewijding het beeld van Brel op. (…) Verbazingwekkend bekwaam.” (NRC)
Theaterparadijs.nl:
“De energie waarmee Jordens het éne na het andere chansons vertolkt is van topniveau, in zang maar ook in performance. Iedere emotie komt door deze fantastische artiest tot leven. Hij speelt Brel niet, hij ís Brel.”
Dagblad van het Noorden:
“Jordens probeert niet met eigenwijze arrogantie door de liederen heen te breken. Hij laat de maker en het product in zijn waarde. Dat is wat je een hommage noemt. Daar kom je voor en dat krijg je van een formidabele theaterpersoonlijkheid te horen. Filip Jordens is net zo uniek als Jacques Brel.”
Het Parool:
“Precies wat de titel belooft: een eerbetoon. En een zo eigenzinnige geest als Brel betoon je geen eer door hem klakkeloos na te doen. Jordens heeft een eigen visie op Brel.”
In 1978, the world lost one of its most passionate souls: Jacques Brel, the Belgian troubadour who warmed so many hearts and set venues ablaze with songs like “Ne me quitte pas,” “Marieke,” “Le Plat Pays,” “Amsterdam,” and “Les Flamandes.”
Nearly fifty years after the legend passed away, fellow countryman Filip Jordens brings him back to life. To do this, you must be incredibly talented, and Jordens is just that. Together with his four musicians, he delivers a masterful tribute: “With his fluttering hands, his long arms sometimes hanging limp alongside his gangly, scrawny boyish frame, his dancing legs, and his expressive vocal inflections, Filip Jordens evokes the image of Brel with total dedication. (…) Amazingly proficient.” (NRC)
