Alex Roeka, Reyer Zwart en Jeroen Kleijn
Voort!
Alex Roeka nam een sabbatical, maar die beviel aanvankelijk slecht. In plaats van zich vrij te voelen en open te staan voor nieuwe invloeden, begon hij te twijfelen aan zichzelf, zijn nummers en zijn bestaan. Gelukkig adviseerde zijn psychiater hem onmiddellijk aan het werk te gaan en al snel keerde zijn oude schrijfhonger terug. Met een herboren strijdvaardigheid vloeide het ene na het andere lied uit zijn pen: over de liefde, de wereld, onze tijd, zijn verleden en alles wat hem bezighoudt. Alex Roeka gaat voort en brengt, laverend tussen chanson, popmuziek en het Nederlandstalige lied, een ode aan de liefde en het leven. “Roeka heeft zichzelf overtroffen”. (de Volkskrant ****)
“Het tiende album van Alex Roeka is een parel. (…) Muzikale poëzie van wereldniveau, pijnlijk persoonlijk en volledig gespeend van eigentijdse ironie.”
Het Parool
“Zijn zang is zuiver en de liedjes zitten strak in elkaar; de poëzie is als de beste blues in de polder.”
Theaterkrant
“Hij heeft al een prachtig oeuvre geschapen tot aan de dag van vandaag. En met dit album mag hij er een pareltje bijtellen.”
Writteninmusic
