Aaron Lee Tasjan
TakeRoot presents: duidelijke mantra’s met een kritische blik op authenticiteit
TakeRoot presents: direct mantras with a critical perspective on authenticity
Aaron Lee Tasjan’s nieuwste plaat Get Over It, Underdog is niet zomaar tot stand gekomen. Ondanks een Grammy-nominatie en een reeks scherpe americana rockplaten zag hij destijds weinig toekomst voor zichzelf als autonoom artiest. Met hulp van zijn mentor Todd Snider keerde hij terug naar de basis. Door vaker solo te spelen en te schrijven hervond hij zijn zelfvertrouwen.
De elf nummers op de plaat zijn compact en doelgericht, met thema’s als volharding en zelfreflectie. Tijdens het schrijfproces zocht hij naar de kern van elk nummer, geïnspireerd door Snider en diens connectie met John Prine. Nummers moesten volgens hem functioneren als een mantra, iets dat je steeds opnieuw kunt brengen en blijven herhalen.
Dat idee komt naar voren in The Real, een nummer dat de essentie van de plaat samenvat. Met een meezingbaar refrein en een kronkelende gitaarlijn reflecteert het kritisch op wat in de huidige cultuur als authentiek geldt.
In dit nummer gaat Tasjan het gesprek met zichzelf aan en herstelt hij de verbinding met zijn oorspronkelijke drijfveer. Hij richt zich op muziek die mensen ondersteunt en wil een artiest zijn die zowel een gemeenschap van liefhebbers bedient als een publiek bereikt. Met deze plaat hervindt hij wat verloren leek.
Zorgen hoeft hij zich niet te maken: zijn mantra’s komen luid en duidelijk over.
Aaron Lee Tasjan’s latest record Get Over It, Underdog did not come about without struggle. Despite a Grammy nomination and a string of sharp americana rock records, he once saw little future for himself as an independent artist. With the help of his mentor Todd Snider, he returned to basics. By performing and writing solo more often, he regained his confidence.
The eleven tracks on the record are compact and purposeful, revolving around themes such as perseverance and self-reflection. During the writing process, he searched for the core of each track, inspired by Snider and his connection to John Prine. Tracks, in his view, should function as a mantra, something that can be performed repeatedly and continue to resonate.
That idea is reflected in The Real, a track that captures the essence of the record. With a singalong chorus and a winding guitar line, it offers a critical reflection on what is considered authentic in today’s culture.
In this track, Tasjan engages in a dialogue with himself and reconnects with his original drive. He focuses on music that supports people and aims to be an artist who both serves a dedicated community of listeners and reaches a broader audience. With this record, he rediscovers what once seemed lost.
There is little cause for concern: his mantras come across loud and clear.
