Praatbehang

Onlangs complimenteerde gitaarlegende Adrian Vandenberg ons na afloop van zijn concert. Hij was blij dat we die avond geen last hadden gehad van de Dutch disease. Ik had even gemist welke symptomen ik had moeten vertonen. Koorts? Uitslag? Oncontroleerbaar klappen tussen de nummers door? Nee hoor. Het ging over praten. Veel praten. Tijdens concerten.

Dutch Disease blijkt geen economische kwaal, maar een sociaal virus. Het duidt op het voortdurende gekwebbel dwars door concerten heen. Blijkbaar iets wat buitenlandse artiesten vooral in Nederland opvalt. Of dat terecht is, valt te betwijfelen. Een korte online zoektocht levert ook Engelstalige klaagzangen op. Het is natuurlijk ook een beetje raar van zo’n artiest. Wie zingt er nu dwars door een goed gesprek heen? Tamelijk onbeleefd.

Concertbezoekers komen nu eenmaal in alle soorten en maten. Voor de één is het een gezellig avondje uit met vrienden, drankjes en muziek op de achtergrond. Voor de ander draait alles om luisteren, meezingen en opgaan in de muziek. Beide zijn legitiem, maar samen in één zaal kan dat wringen. Spreek je iemand aan of laat je het gaan? Beide opties kunnen je avond flink verstieren.

Ik kan me meestal goed afsluiten voor pratende mensen. Toch blijft het gek dat je een kaartje koopt om een concert als achtergrondmuziek te gebruiken. Dan kun je net zo goed de kroeg in. Bijpraten met oordoppen in is sowieso een uitdaging.

Als bezoeker heb je het te doen met de mensen om je heen. Dat maakt het ook bijzonder, samen maak je de sfeer. Dat medepubliek ook irritant kan zijn, merkte ik laatst bij The Kik. Een vrouw achter ons zong luidkeels mee, maar structureel nét voor de zanger uit. Onze oren verschoven automatisch naar het ‘alternatieve concert’ achter ons. Of het door onze blik kwam weet ik niet, maar halverwege zat ze ergens anders.

Er zijn inmiddels posters, lul-nietlolly’s, T-shirts met de tekst Shut up, the band is playing en zelfs luisterzones bedacht om het kletsen in te dammen. Zonder blijvend succes. Voor mij hoeft publiek helemaal niet muisstil te zijn. Integendeel, ik geniet enorm van mensen die zich volledig verliezen in de muziek. Een concert zelf geeft al gesprekstof genoeg. Dus praat gerust, leef mee, geniet. Maar denk ook een beetje aan elkaar. En als timing niet je sterkste kant is: zing vooral mee, maar misschien nét iets zachter.