Nog eentje dan
Door Sylvia Brouwer,
The Last Time To See Me Before I Die. Zo noemde Monty Python-legende John Cleese zijn solotour. Met veel zelfspot uiteraard. Hij kreeg vervolgens de smaak te pakken en plakte er doodleuk nog een tour achteraan. Mooi toch, dat zo’n comedy-icoon nog altijd graag op het podium staat.
Maar wanneer neem je als artiest eigenlijk afscheid van dat podium? Wat is het juiste moment? Te vroeg stoppen en het publiek roept: “Nog eentje!” Te laat stoppen en hetzelfde publiek fluistert: “Misschien was eentje minder beter geweest.” Hoe lang ga je door? Tot je er zelf geen zin meer in hebt of tot je omgeving voorzichtig suggereert dat het misschien tijd wordt?
Sommige artiesten kondigen hun afscheid groots aan. Elton John bijvoorbeeld, die met zijn Farewell Yellow Brick Road-tour jarenlang de wereld rondtrok. Afscheid nemen, maar dan wel in 330 shows. Aan de andere kant heb je artiesten die er abrupt een punt achter zetten. Daft Punk deed dat met een mysterieuze video van precies acht minuten. Geen stadiontour, geen laatste rondje applaus. Gewoon: boem, einde verhaal. Alsof je favoriete serie ineens stopt zonder laatste aflevering.
Dan is er nog de categorie artiesten die eigenlijk nooit écht stopt. The Rolling Stones bijvoorbeeld. Te lang doorgaan? Of juist het ultieme bewijs dat muziek geen leeftijdsgrens kent en het podium simpelweg de plek is waar ze thuishoren?
Sinds ik per ongeluk het afscheid van De Dijk heb gemist, ben ik extra alert op artiesten die er misschien binnenkort mee ophouden. Net toen ik besloot hun concert een jaartje over te slaan, kondigden ze hun afscheid aan. Toen was de tour al uitverkocht. Geen wachtlijst, geen TicketSwap die nog uitkomst bood. Voor de zekerheid ga ik sindsdien vaker naar artiesten die op leeftijd beginnen te raken. En dat levert memorabele avonden op. Zo denderde het concert van NITS onlangs moeiteloos mijn top tien van beste concerten binnen. Retestrak. En wat een spelplezier.
Misschien is dat uiteindelijk de kunst van afscheid nemen op het podium: vertrekken wanneer het applaus nog net iets harder klinkt dan de opluchting. Maar eigenlijk bestaat het perfecte afscheid helemaal niet. Misschien moet je gewoon blijven spelen zolang iemand nog denkt: nog eentje.
Het grootste risico is niet dat artiesten te lang doorgaan. Het grootste risico is dat jij denkt: “ik ga de volgende keer wel”.
