“Aue toont ons het alledaagse gezicht van het kwaad en dat is doodeng. Als toeschouwer hunker je naar berouw, of tenminste een psychologische verklaring. Maar die geeft hij je niet.”

★★★★ Telegraaf

Aan acteur Hans Kesting, die Max Aue speelt, de zware taak om van een moordenaar een mens te maken. Daar slaagt hij voortreffelijk in. (…) De voorliefde van Guy Cassiers voor het gebruik van videobeelden heeft hij deze keer met name gereserveerd voor de angstdromen en visioenen van Max Aue. Door de combinatie van hallucinerende beelden (Frederik Jassogne) met een inventief geluidsontwerp (Diederik de Cock) zijn we in het hoofd van Aue. Beklemmend en angstaanjagend. (…)  Een nachtmerrie die zich in alle tijden kan afspelen. (…) De welwillenden is een verontrustende voorstelling.”

★★★★ Het Parool

“Hans Kesting speelt die eerste monoloog schitterend: voor op het toneel, met het zaallicht nog aan: zonder sentiment, met zachte stem, logisch redenerend. Het is een ijzeren logica die ook over nu gaat en je daarom koud om je hart slaat.”

★★★ Trouw

“Er zijn ijzingwekkende scènes die je kippenvel bezorgen.” (…) “Indrukwekkend zijn de nachtmerrieachtige scènes waarin Kesting kronkelt en schreeuwt, met versterkt geluid en gruwelijk vervormde videobeelden van zijn gezicht.”

★★★★ NRC

“Het spel van Hans Kesting als Aue, de sympathieke beul, is sterk, meeslepend. Katelijne Damen als Eichmann, erg goed. Abke Haring in haar dubbelrol, Johan Van Assche als kampcommandant. Als zij (samen) op zijn, valt alles op z’n plaats: genieten van het acteerwerk, gruwen van de portee. Max Aue is in de dertig als hij ontredderd achterblijft in de verwoeste Berlijnse dierentuin. Nu zien we hem terug alsof er niks is gebeurd, een kleine ondernemer, zoals zovelen. Dat hakt er toch in.”

★★★ de Volkskrant

“In zijn bewerking toont regisseur Guy Cassiers messcherp aan hoe het kwade aanvankelijk de vorm aanneemt van verhullende en manipulatieve taal. (…) In snel opeenvolgende scènes haalt De welwillenden de trauma’s dichterbij, zonder ze letterlijk te tonen. Daarbij hoort de licht surrealistische uitvergroting van ideologisch doortrapte figuren. Zo kan de gluiperige cijferaar Eichmann (een prachtrol voor Katelijne Damen) de Reichsbahn verwijten dat ze de vervoersbewijzen voor Joodse passagiers doorrekent.”

★★★★ de Standaard

“Ook nu weer weet Guy Cassiers met zijn vormgeving een extra dimensie te geven aan de inhoud. De projecties op podiumvullende schermen visualiseren in overwegend wit en grijs de nachtmerries van Aue. De hallucinaties en waanbeelden doordringen Aue’s realiteit.”

Lees hier de hele recensie

★★★★ Theaterkrant