Jeroen Spitzenberger schittert in eensprankelende bewerking van Tsjechovs Oom Wanja: over gemiste kansen, vergankelijkheid, familiedruken onvervuld verlangen. Ontroerend, geestig enpijnlijk herkenbaar.

Regisseur Michel Sluysmans en schrijver Peer Wittenbols slaan de handen ineen voor een vernieuwde en sprankelende versie van een van de bekendste stukken uit de toneelliteratuur: Anton Tsjechovs Oom Wanja. Een bitterzoete komedie over onvervulde verlangens, knellende familiebanden, mislukte levens en vooral: heel veel liefdesverdriet.

Het verhaal

Oom Wanja en zijn nichtje Sonja werken al hun hele leven hard op het boerenlandgoed van Sonja’s vader, die als professor werkt in de grote stad. Als de professor na zijn pensionering met zijn veel jongere tweede vrouw Jelena terugkeert naar het landgoed beginnen de verhoudingen te schuiven en komen onuitgesproken verlangens aan de oppervlakte. Wanja wordt verliefd op Jelena, die op haar beurt de hartstocht opwekt van de alcoholische dorpsarts Astrov, die in stilte wordt begeerd door Sonja. Tot overmaat van ramp kondigt de professor aan het landgoed te willen verkopen en daarmee Wanja’s levenswerk te vernietigen.

Oom Wanja is een ontroerend en geestig klaaglied over gemiste kansen en vergankelijkheid. Alle personages hunkeren naar liefde, maar ze hunkeren vergeefs. Ze snakken naar zingeving, maar hun bestaan is zonder betekenis. Ze zijn teleurgesteld in hun leven maar slagen er niet in dat leven om te buigen.

Tsjechov naar het nu

Na eerdere succesvolle ensceneringen van Een Meeuw (2022) en De Kersentuin (2023) brengt regisseur Michel Sluysmans met Oom Wanja opnieuw een hedendaagse interpretatie van één van Tsjechovs meesterwerken. De personages in Oom Wanja treuren over hun verleden, dromen van een toekomst die nooit zal komen en zitten ondertussen vast in een ondragelijk hier en nu. Stuk voor stuk willen ze hun leven veranderen. Ze weten alleen niet hoe. Het kan niet anders, dan dat het publiek zich gaat herkennen.