Shakespeares personage Macbeth is het archetype van de alfaman. De horrorcocktail van machtswellust, oorlog en moordende ambitie in het originele stuk verbergt iets belangrijks: de natuur die zich verzet tegen het onophoudelijk geweld dat de mens veroorzaakt. Beelden van paarden, raven, donkere bossen en heksen komen steeds opnieuw terug, maar als figuranten.

De Duitse regisseurs Jan-Christoph Gockel en Jana Vetten, wier werk voor het eerst in Nederland te zien is, geven in deze herwerking de natuur en de dieren de hoofdrol door de mensen, en dan vooral de masculiene verhaallijnen, uit het stuk te halen en zich de vraag te stellen: wat blijft er dan over? En hoe kunnen we onze relatie met de natuur herstellen, nadat we haar meer de ruimte hebben gegeven?

Michael Pietsch (peaches&rooster) creëerde van opgezette dieren unieke poppen die door de dansers en acteurs van het NITE-ensemble tot leven gebracht worden. Het is de eerste keer dat de poppen van Pietsch niet door hemzelf, maar door dansers tot leven gebracht worden. Dat levert een beeldende, radicale en interdisciplinaire herwerking op van het originele stuk.

Kracht van leven in dode materie

Jan-Christoph Gockel, Michael Pietsch en Jana Vetten werkten al vele malen samen in het creëren van voorstellingen voor volwassenen waarin poppen een belangrijke rol spelen. Elke voorstelling opnieuw zoeken ze naar nieuwe manieren om de kracht van het leven blazen in dode materie – wat poppenspel feitelijk is – theatrale betekenis te geven, afhankelijk van het onderwerp van de voorstelling. In EXIT Macbeth speelt de symbiose van het lichaam van het dier en dat van de performer een belangrijke rol: wie is de baas over wie? Maar ook: kunnen we opnieuw leven blazen in iets dat we als mens hebben vernietigd of gedood? Juist die interdisciplinaire manier van denken over beweging, theater en poppenspel zette het NNT ertoe aan de samenwerking met deze bijzondere makers aan te gaan.