Louise Korthals
Vlieguur
‘Wat een zangeres! Wat een actrice! Wat een lef!
(…) wat zij nu in haar avondvullende programma Vlieguur presteert, roept herinneringen op aan de grote vrouwen van twee cabaretgeneraties terug: Jasperina de Jong en Adèle Bloemendaal.
Vlieguur heeft niet alleen inhoud, maar is ook goed verzorgd, met ambachtelijk geschreven liedjes.
Korthals neemt haar publiek mee in een achtbaan. Alles perfect gedoseerd met een fraai slotbeeld: trek je fiets uit de modder en rij met dat ding. Het is een genot om op haar bagagedrager te zitten.’ (de Volkskrant ****)
Winnares van het Amsterdams Kleinkunst Festival 2011. Ze wordt alom geprezen om haar beeldende liedteksten. De vakjury beschreef haar als “een vis in het water in het theater” en de Volkskrant zag: “Korthals switcht razendsnel van slimme onzin naar de diepte.”
Vol overgave laat ze in ‘Vlieguur’ weten dat ze zich te poëtisch voor haar praktische generatie voelt en dat juist zij in deze tijd iets moet doen. Iets groters, iets dat boven haarzelf en de mensen uitstijgt. Met liedjes vol ziel en energieke verhalen probeert Louise grip te krijgen op de wereld.
‘Wat een zangeres! Wat een actrice! Wat een lef!
(…) wat zij nu in haar avondvullende programma Vlieguur presteert, roept herinneringen op aan de grote vrouwen van twee cabaretgeneraties terug: Jasperina de Jong en Adèle Bloemendaal.
Vlieguur heeft niet alleen inhoud, maar is ook goed verzorgd, met ambachtelijk geschreven liedjes.
Korthals neemt haar publiek mee in een achtbaan. Alles perfect gedoseerd met een fraai slotbeeld: trek je fiets uit de modder en rij met dat ding. Het is een genot om op haar bagagedrager te zitten.’
★★★★ De Volkskrant
‘Deze cabaretière, zangeres en winnares van het Amsterdams Kleinkunst Festival 2011 wil het liefst alles wat haar dierbaar is verpakken in bubbeltjespapier. Na het zien van Vlieguur weet je: wij moeten Korthals zelf verpakken in bubbeltjespapier.
Korthals blinkt uit in originele rijmparen, ze is lenig met taal, ritmisch klopt het allemaal als een bus.
Ze is in staat in een enkel moment te switchen van uitbundige grap naar stille ontroering. Ricky Koole, denk je als je haar hoort zingen. Sanne Wallis de Vries, als ze die Applestore binnengaat. Dat alles overgoten met een onbesuisd soort energie en dat ongrijpbare eigene dat talent onderscheidt.
Vlieguur voelt als een medicijn tegen cynisme.’
★★★★ Theaterkrant.nl
‘Korthals speelt zich het snot voor de ogen en zingt de blaren op haar loepzuivere stembanden. Ze pleit voor ‘niet lullen, maar poetsen’ en is een perfect uithangbord voor dat credo. Wat een energie, wat een levenslust, wat een geboren performer.’
★★★ Het Parool
‘Liedjes van eigen makelij die opvallen door haar lenige zangstem, de beeldende woordkeus en de chansonachtige lyriek. Veelbelovend debuut.’
★★★ NRC Handelsblad
“Haar debuut staat als een huis. Ze heeft een aangename zangstem met een groot bereik, observeert met humor en schrijft dankzij haar taalgevoel prachtige, soms zelfs poëtische liedteksten. Daarnaast is de zelfverzekerde manier waarop zij zich het podium toe-eigent voor een beginnend cabaretier bepaald verbluffend. Er kan hier slechts een conclusie resten: Louise Korthals heeft alles in zich om een hele grote te worden.”
★★★★ Telegraaf
regie: Jessica Borst · piano: Erik Verwey
