Click here for the english version.

In ‘Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was’ (1982) voeren acht performers non-stop dagelijkse handelingen uit. En dit acht uur lang, de duur van een normale werkdag. Er zijn geen verhalen of personages, alleen situaties: roken, rondtollen, aan- en uitkleden, lopen. De uitputting nabij, tonen zij zichzelf. Tussen het rood, goud en fluweel van het theater legt Fabre de lont. De explosie is mijlenver hoorbaar. Een jaar geleden werd de voorstelling hernomen met een nieuwe, jonge cast. Programmeur Rudi Kamminga zag het in Antwerpen en was diep onder de indruk: “Mijn eerste gedachte was aan die acht uur die het ging duren: ga ik het volhouden, zal het niet saai worden. Maar het stuk was zo pakkend dat ik er geen seconde van wilde missen. Het toneelbeeld was magisch, de spelers waren magisch, alles wat er gebeurde, hoe ogenschijnlijk banaal ook, kreeg betekenis. Je voelde je als toeschouwer als op een toverberg. Tijdens de voorstelling kon het publiek vrij in- en uitlopen, dat deden veel mensen ook, maar ik wilde alleen maar blijven kijken. Na afloop dacht ik: wat gek dat niet veel meer voorstellingen acht uur duren, zo natuurlijk voelde het aan. Het is een ongelofelijk sterk en puur werk dat je meeneemt terug de tijd in en tegelijkertijd van een tijdloze schoonheid is.” De voorstelling duurt acht uur. U kunt vrij de zaal in- en uitlopen. In de foyer van het Grand Theatre zijn drank en hapjes verkrijgbaar. “Een kolossale force de frappe.” ***** De Morgen (2012) “Heel mooi. Zeer sterk. Fabre slaagt in het wonder om de tijd uit te rekken.” La Libre Belgique (2012)