ICK Dans Amsterdam / Emio Greco / Pieter C. Scholten
We, the EYES
Tien performers dansen vol vuur en kracht
Ten performers burn loose, beat the drum, shout it out and dance the souls out of their bodies
Het prijswinnende choreografenduo Emio Greco en Pieter C. Scholten maakt intuïtieve dans. In hun nieuwe werk zien we hoe overlevenden van een brand zich verbinden met hun instincten en elkaar. Ze banen zich vanuit de duisternis een weg naar het licht, naar nieuwe vormen van bestaan.
Wie zijn wij? Hoe leven wij na instortende zekerheden?
In WE, the EYES zijn de overlevenden na een vernietigende brand op zoek naar het ware leven, naar de verbinding met hun instincten, intuïtie en met elkaar. De groep baant zich vanuit totale duisternis een weg naar het licht, naar nieuwe vormen van bestaan, leven en identiteit. Ergens lijkt vuur te zijn. Hoe kunnen ze weer lustig spelen met het vuur zonder op te branden? Hoe schipperen ze tussen fatalisme en hoop, tussen eindtijd en toekomst, tussen afbranden en opbouwen, tussen adem en ademloosheid?
Een overheersend beeldscherm in de vorm van een bol orakelt zeven keer met uitzinnige beelden tussen realiteit en fictie. Is het een misleidend medium of ziener, een pedagoog of demagoog, een leugenaar of filosoof? Tien performers branden los, slaan op de trom, schreeuwen het uit, gooien met modder, stoken het vuur op, dansen de zielen uit hun lijf. Kortom de speelplaats als krachtenveld om te leren kijken, te zien en niet te zien. Een vrijplaats om te betreuren, te aanvaarden om blikken te kantelen en van perspectief te wisselen.
In WE, the EYES wordt een micro-maatschappij uitgebeeld die op een bepaald moment uit het niets ontstaat en lichamen in het hier en nu samenbrengt. Hoe kunnen we nu medemens zijn? Welke vormen van empathie zijn mogelijk? Wat gaan we met elkaar ontdekken als wij “WE” zijn. Waaruit bestaat dan onze identiteit? Op de muziek en geluid van rock, bodysound, elektronisch, experimenteel en klassieke muziek breken de performers door naar een nieuwe wereld, aangevuurd door zang, slagen en ritmes van de percussie. De lichamen zijn massa en individu, schuld en onschuld.
“De bezoeker wacht een intense ervaring: de voorstelling is als een hoogmis vol zang en rituelen.”
– Theaterkrant
“een belangrijke levensopdracht vervat in fraai totaaltheater”
– de Volkskrant ★★★★
Concept en choreografie: Emio Greco | Pieter C. Scholten | Performers: dansers ICK-Ensemble | Percussie: Agostinho Sequeira & Dániel Bolba | Zang: Pink Oculus | Video: Ruben van Leer | Sound design: Salvador Breed | Licht: Henk Danner, Israël Del Barco | Kostuums: Clifford Portier
In WE, the EYES, the survivors after a devastating fire are searching for true life, for connection with their instincts, intuition and with each other. The group makes its way from total darkness to the light, to new forms of existence, life and identity. Somewhere there seems to be fire. How can they play lustily with the fire again without burning up? How do they balance between fatalism and hope, between end times and future, between burning down and building up, between breath and breathlessness?
A dominating screen in the shape of a sphere oracles seven times with frenzied images between reality and fiction. Is it a deluded medium or seer, an educator or demagogue, a liar or philosopher? Ten performers burn loose, beat the drum, shout it out, throw mud, stoke the fire, dance the souls out of their bodies. In short, the playground as a force field for learning to look, to see and not to see. A sanctuary to deplore, accept to tilt glances and change perspectives.
In WE, the EYES depicts a micro-society that emerges out of nowhere at a given moment and brings bodies together in the here and now. How can we be fellow human beings now? What forms of empathy are possible? What will we discover together when we are “WE”. What will our identity then consist of? To the music and sound of rock, bodysound, electronic, experimental and classical music, the performers break through to a new world, fuelled by vocals, beats and rhythms of percussion. The bodies are mass and individual, guilt and innocence.
