Wanneer de dagen weer korter worden en de bladeren vaker op de grond liggen dan in de boom hangen, dan weet de liefhebber van roots, americana, country, folk, of hoe je het ook maar noemen wilt, dat TakeRoot er weer aan zit te komen. Dit jaar is alweer de 28e editie van het festival dat de Amerikaanse muziekcultuur in de breedste zin van het woord viert en eert. Peter Kwint presenteert samen met Peter Bootsman en Valerie Land niet alleen de podcast Bright Lights over countrymuziek, maar ook twee van de podia in De Oosterpoort op 7 november tijdens TakeRoot. Voor de lezer dook hij wat dieper in de line-up van dit jaar om enkele verborgen parels op te duiken.
Peter Kwint: “We gaan niet vooruitblikken op een headliner zoals American Aquarium. Wanneer je liefhebber bent, weet je de band te vinden. Bovendien zijn de heren TakeRoot-alumni. Al aan het begin van deze eeuw speelden ze in Groningen. Ook ga ik niet stilstaan bij Willow Avalon. Haar vorige plaat was weliswaar mijn plaat van het jaar in 2025, maar haar carrière heeft zich zo stormachtig ontwikkeld dat de zaal daar toch wel afgeladen vol zal zijn. Mocht je meer over haar willen horen, ik interviewde haar samen met Valerie eerder dit jaar. Wat ik wel heb gedaan is zoeken naar de namen die je anders misschien zou missen. Namen waarvan je over een paar jaar als ze een uitverkochte clubshow hebben, denkt: stonden die op TakeRoot toen ik er was? Helemaal niet gezien toen. Daarom de volgende vijf tips.”
Wie is Peter Kwint?
Peter Kwint is behalve fervent bezoeker van TakeRoot sinds 2024 ook een van de presentatoren van ons festival. Daarnaast maakt hij met Peter Bootsman de countrypodcast Bright Lights, inclusief een jaarlijkse voorbeschouwing op TakeRoot. Ook maakt hij de podcast Achter de Macht waarin hij samen met Splinter Chabot en Bas Erlings mensen een kijkje wil geven achter de schermen van de politiek. Hij was immers in het verleden ook Kamerlid namens de SP.
JOBI RICCIO
Vorig jaar pakte ze het knusse Zuiderparktheater helemaal in toen ze optrad op het Once in a Blue Moonfestival. Ze groeide op op een steenworp afstand van het legendarische Red Rocks-amfitheater en maakt er geen geheim van dat haar allergrootste muzikale doel is om daar een keer een headlinershow te mogen spelen. Mensen die wel eens op deze plek geweest zijn, zullen onmiddellijk begrijpen waarom. In 2023 trok haar debuutplaat Whiplash al veel aandacht, wat leidde tot een aantal prestigieuze onderscheidingen. Dat Riccio niet van het herkauwen van dezelfde formule is, blijkt wel uit haar nieuwe plaat Face the Feeling. De registers gaan open en ze treedt haar angsten, evenzeer als haar dromen, met open ogen tegemoet.
JOHHNY MULLENAX
De laatste aanvulling op de line-up van TakeRoot werd hoogst persoonlijk door boeker Joey Ruchtie uit Tulsa weggesleept. En als de voortekenen niet bedriegen, gaat dit een van de grote verrassingen van het festival worden en kunnen na afloop de zweetdruppels van het plafond gepoetst worden. Is hij al heel bekend? Nee, dat niet. Zijn debuutplaat verschijnt pas volgend jaar. Voor nu moeten we het met wat ep’tjes doen. En die schieten alle kanten op. Hij omschrijft zijn eigen stijl als funky country bluegrass good time for working folks, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij zelfs met die uitgebreide omschrijving zichzelf tekort doet. Ik hoor tenminste nog southern rock, soul, blues en punk langskomen. Al voor hij bier mocht drinken stond hij op het podium in de liveband van drie rappers. Toen hem gevraagd werd of hij niet eens moest kiezen welke muziek hij wilde spelen was het antwoord simpel. “Ik vind het leven te kort om je te beperken tot één stijl muziek.” Dat maakt Mullenax tot de ultieme TakeRoot-boeking.
ABIGAIL LAPELL
De vraag hoe om te gaan met rouw en verlies zal door elke persoon anders beantwoord worden. In het geval van Abigail Lapell is het antwoord: het verwerken in een themaplaat die bij tijd en wijlen zo aangrijpend is dat hij zelfs mensen die volledig hierbuiten staan bij de strot grijpt. Shadow Child is een plaat met negen nummers. Voor elke maand van de zwangerschap een. Tenminste, wanneer het je gegund is om zwanger te worden en deze zwangerschap tot een goed einde te brengen. Lapell schreef het album in aanloop naar de bevalling van haar zoon, in de volle wetenschap dat het fout af kon lopen. Die ervaring had ze ruimschoots na vele mislukte medische trajecten en zelfs een miskraam tijdens een optreden. Toch is Shadow Child geen zwartgallige plaat. Want naast het verlies staat de hoop en de liefde. De muzikale omlijsting schroefde ze terug tot het minimale. Met de hulp van drie van haar favoriete zangers – Frazey Ford, Jill Barber en Pharis Romero, alle drie moeders uit British Columbia – schildert ze een schitterend en liefdevol zelfportret. Waar wij dan naar mogen kijken, en vooral luisteren.
LANCE ROARK
De laatste jaren zien we een hernieuwde waardering voor klassieke countrymuziek. Uiteraard zien we dat bij Bright Lights graag. En maar wat vaak waar artiesten die klassieke sound omarmden, was Lance Roark in de buurt. Hij schreef nummers voor Muscadine Bloodline en de laatste Turnpike Troubadours-plaat. En opende voor rising stars als Wyatt Flores en de Castellows. Eind vorig jaar verscheen zijn eerste volledige plaat Bad Reputation, ramvol met echte red dirt country. Soulvol, gloedvol en overgoten met een dikke saus van southern rock.
ZOH AMBA
Misschien wel de meest ongebruikelijke boeking van dit jaar is Zoh Amba. Hen is namelijk een grote naam in de wereld van freejazz (ik moest dit googelen). De in de Appalachen opgegroeide saxofonist ging al op jonge leeftijd naar New York om daar de samenwerking te zoeken met de allergrootste artiesten binnen dit genre. Laat ik het zo zeggen: het zal heel knap zijn, maar ik zet het thuis niet nog een keer op. Maar dan is daar ineens Eyes Full. De saxofoon is even terzijde geschoven en de elektrische dan wel akoestische gitaar wordt opgepakt. De focus op New York wordt ingewisseld voor een blik op de Appalachen. Zeker niet kritiekloos, maar wel vol liefde. En de vocalen gaan op standje overstuurd. Dat alles leidt tot een mateloos intrigerende plaat. Geen makkelijk luistervoer, geen achtergrondmuziek, soms doet het denken aan de freakfolkartiesten die aan het begin van dit millennium doorbraken. Maar het verveelt geen moment. Wat ons betreft is die gitaar in de handen van Zoh Amba een blijvertje.
