Het weekend is aangebroken, oftewel: Nashville verandert in één grote feestbestemming. Overal vrijgezellenfeestjes, bonkende partybussen en straalbezopen dagjesmensen van middelbare leeftijd die als hitsige tieners door de binnenstad banjeren. Misschien is het de hoge minimumleeftijd om te drinken, maar de gemiddelde Amerikaan heeft toch echt een opmerkelijke relatie met alcohol.
Het feestgedruis op Broadway creëert een bizar contrast met het optreden van Creekbed Carter. Terwijl de artiest uit Texas openhartig zingt over een transgendertransitie, blijven de MAGA-types in de zaal zichzelf overschreeuwen in hun eigen bubbel. Creekbed Carter werd mij getipt door Garrett T. Capps en speelde eerder al eens op het Rotterdam Bluegrass Festival. Iets zegt mij dat we deze bijzondere storyteller binnenkort opnieuw in Nederland gaan verwelkomen.
Later op de avond wordt het kiezen tussen de optredens van twee bijzondere dames: Katie Pruitt bij Third Man Records of toch onze ‘eigen’ Judy Blank in de City Winery. Ik besluit beide shows gedeeltelijk bij te wonen, te beginnen bij Katie Pruitt in de concertzaal van White Stripes-zanger Jack White. Katie brengt een mooi en verzorgd optreden met liedjes van haar nieuwe album ‘Fools for the Fleeting’, dat een perspectief biedt op het huidige culturele klimaat van Amerika.
De dag wordt afgesloten bij de Nederlandse Judy Blank, die inmiddels al jaren in de VS woont en werkt. Eerst in Nashville, maar tegenwoordig vanuit Austin, Texas. Ze is een liefdevolle ambassadeur van TakeRoot en bracht vanavond enkele nieuwe liedjes ten gehore. Na alle optredens die ik in de afgelopen dagen mocht meemaken, viel mij op dat Judy als verhalenverteller zeker niet onderdoet voor haar Amerikaanse collega’s. Het zijn universele thema’s die heel klein en herkenbaar worden gebracht, vol overtuiging en authenticiteit.
