De Amerikaanse songwriter Lily Seabird maakt liedjes die klein zijn, maar lang blijven hangen. Haar muziek beweegt zich tussen indiefolk, altcountry en rafelige folkrock: warm, direct en zonder opsmuk. Na Beside Myself en Alas verscheen in 2025 haar derde album Trash Mountain, een plaat die nog meer laat horen hoe sterk ze is in het vangen van herinnering, verlies en verbondenheid.
De titel verwijst naar het huis in Burlington waar Seabird woont, op een voormalige stortplaats, een plek die op het album uitgroeit tot decor én symbool. De songs klinken intiem en aards, met akoestische gitaren, ingetogen pianopartijen, harmonica, pedal steel en een losjes spelende band. Het geeft haar muziek een huiselijke, bijna liveachtige sfeer. In recensies duiken vergelijkingen op met Lucinda Williams, Phoebe Bridgers en Adrianne Lenker, zelf noemt ze Elliott Smith, Neil Young en Leonard Cohen als inspiratiebronnen voor Trash Mountain. Voor wie zich wil laten meevoeren door oprechte, hoopvolle folkrock van grote zeggingskracht een naam om te ontdekken.
