NITE-acteurs Nimuë Walraven en Rosie Reith over HOPE
Na de theaterhit Nachtwacht brengen NITE en Club Guy & Roni, samen met Thalia Theater Hamburg, de voorstelling HOPE: een wervelende mix van muziek, theater en dans, over hoopvol blijven in tijden van wanhoop. Hoe hou je hoop als structuren wankelen en systemen falen? Wat is hoop eigenlijk? Guy Weizman baseerde zijn regie op de tekst van de Duitse toneelschrijfster Maria Milisavljević, over een dansgezelschap waar de chaos uitbreekt. SPOT sprak met twee leden van de cast: Nimue Walraven en Rosie Reith.
Nimuë Walraven (1992) groeide op in Den Haag. Na de Vrije School en een musicalopleiding studeerde ze in 2017 af aan de Toneelschool ArtEZ in Arnhem. Ze speelde bij verschillende theatergezelschappen en is sinds 2023 verbonden aan NITE. Rosie Reith (1999) werd geboren in Londen en groeide op in Cambridge. Nadat ze haar studie aan de Rambert School of Ballet and Contemporary Dance had afgerond liep ze stage bij de Poetic Disasters Club, het juniorgezelschap van Club Guy & Roni. Inmiddels is ze een van de vaste dansers van het ensemble.
Waar gaat het verhaal precies over?
Nimue: “We spelen een dansgezelschap dat een voorstelling aan het maken is over hoop. Maar dan, vlak voor de premiere, besluit onze bevlogen choreograaf – een prachtige rol van actrice Maike Knirsch van het ensemble van Thalia – om het hele stuk om te gooien. Dan zie je hoe al de dansers en mensen van het gezelschap omgaan met die plotselinge onzekerheid. De vaste grond wordt onder hun voeten weggeslagen, er ontstaat onrust en ze komen op verschillende manieren in verzet. Het dansgezelschap staat natuurlijk symbool voor de wereld. Wat gebeurt er wanneer de machthebbers – in dit geval dus de leider van het gezelschap – twijfel zaaien, wantrouwen aanwakkeren en waarheden verdraaien? En als hoop nog je enige houvast is?”
Hoe verbeeld je zoiets abstracts als hoop?
Rosie: “Toen we bij de start van het maakproces begonnen te praten over hoop kwamen we erachter dat het iets heel ongrijpbaars is en moeilijk te definiëren. En dat het niet voor iedereen hetzelfde betekent. Hoop is iets anders dan een verlangen of positief denken, het is meer een reddingsboei die in het donker vanaf een schip in zee wordt gegooid en waar je naartoe probeert te zwemmen om je eraan vast te klampen. Ook al lijkt de hoop soms ver van je verwijderd, je moet er constant naar blijven streven. Daarom vind ik de metafoor van het dansgezelschap ook zo interessant. Als danser streef je ook altijd naar iets dat net buiten je bereik ligt.” Nimue: “Hoop is misschien wel iets dat je kan oefenen, als een spier die je kan trainen en stretchen.”
Kunnen jullie iets vertellen over de rollen die jullie spelen?
Nimue: “Mijn personage heet Billy. Voor haar betekent hoop: niet opgeven. Dus gewoon tegen beter weten in blijven knokken en doorgaan en vechten voor de liefde. Liefde is een heel grote drijfveer voor mijn personage; ze is smoorverliefd in de voorstelling en gaat daarin helemaal tot het uiterste.” Rosie: “Mijn personage is constant op zoek naar grappen, ze gebruikt humor om de moed erin te houden. Ze is een wat oudere vrouw, een beetje onstabiel en kwetsbaar, wat nog versterkt wordt doordat ze op spitzen danst. Ik vind het trouwens heel grappig om voor deze voorstelling weer spitzen aan te trekken. Tijdens mijn dansopleiding heb ik dat heel veel gedaan, toen natuurlijk bloedserieus, nu met een knipoog. Maar ik denk dat mijn moeder heel blij is dat ik weer op het goede spoor zit, haha.”
De cast bestaat uit acteurs en dansers, die samen een dansgezelschap uitbeelden. Betekent dat dus dat de acteurs ook dansen en de dansers ook acteren?
Nimue: “Ja, dat vind ik zo leuk! We begeven ons op elkaars terrein, zonder dat we elkaars discipline proberen te masteren. We proberen juist elkaar meer in het licht te zetten en dan kom je altijd op iets spannends uit. Het is nu voor de tweede keer dat ik met de dansers van de Club en met choreograaf Roni Haver werk en dat blijft voor mij echt magisch. Dat interdisciplinaire is wat het werken bij NITE voor mij zo inspirerend en uitdagend maakt. Als acteur heb ik een andere aanvliegroute naar dans. Ik probeer altijd een soort inhoudelijke motivatie te vinden voor bewegingen. Dat ziet er uiteraard veel minder spectaculair uit dan wat de echte dansers doen. Ze zijn gewoon zo ongelooflijk goed, ik kijk nog steeds mijn ogen uit als ik naast ze sta.”
De voorstelling is gemaakt in samenwerking met het Duitse Thalia Theater. Hoe zag die samenwerking eruit?
Rosie: “De artistieke leiding is in handen van NITE – Guy Weizman is de regisseur, de choreografie is van Roni Haver – maar de voorstelling is grotendeels in Hamburg gemaakt, waar we te gast waren bij Thalia. Dus het hele team eromheen is Duits; de stagiaires, de dramaturg, de technici, de mensen die het decor maken. En we hebben een gemengde cast, met mensen van NITE/Club Guy& Roni en mensen van Thalia. In de voorstelling worden drie talen gesproken: Duits, Nederlands en Engels. Wat goed te volgen is, met behulp van boventiteling.”
"De voorstelling is gewoon één groot visueel feest, door de waanzinnige kostuums: al die tutu’s en panty’s en beenwarmers en turnpakjes en hoofddeksels, en het is allemaal heel roze en pluizig.”
Rosie Reith
Naast de acteurs en dansers hebben ook de musici een belangrijke plek in de voorstelling. Welke rol spelen zij in het verhaal?
Rosie: “Er zijn drie muzikanten die bijna voortdurend met ons op het podium zijn en een hele reeks instrumenten spelen. Ze worden rondbewogen op een decorstuk, ze zweven als het ware boven ons, als goden.” Nimue: “De muziek is gemaakt door Camill Jammal. Hij is een fantastische componist, muzikant en acteur en hier doet hij het allemaal; hij is een van de drie muzikanten en hij speelt ook de rol van de componist in de voorstelling.” Rosie: “Ik vind het heel leuk om de wisselwerking tussen hem en Guy te zien. Ze voelen elkaar heel goed aan, ze hebben echt een mooie artistieke vriendschap.”
HOPE gaat dus over hoop, maar biedt de voorstelling ook hoop? Gaat het publiek hoopvoller naar huis, of juist niet?
Rosie: “Ik hoop dat het hoopvol is! We bieden geen oplossingen, ik denk dat het stuk eerder vragen stelt dan antwoorden geeft. Maar we hebben de voorstelling nu een paar keer gespeeld en ik heb gemerkt dat mensen ontroerd raken. Sowieso door de muziek, die is echt prachtig. Maar ook door de verhalen, over de menselijke inspanningen en pogingen, over het vallen en weer opstaan. Dat we in staat zijn om ontroerd te raken is op zich al hoopgevend.” Nimue: “De een zal er meer of andere dingen uithalen dan de ander. Het is een heel gelaagd stuk, alleen al door de verschillende disciplines. Er is de muziek, de dans en het spel en ook het decor, ontworpen door Ascon de Nijs, is een laag op zich. Het bestaat uit een heleboel spiegels die alle kanten op bewegen. Het is een prachtige installatie die wat mij betreft een eigen expositie zou verdienen.”
Rosie: “Het decor weerspiegelt als het ware de wereld waarin we leven, in die zin dat het voelt alsof alles een beetje uit elkaar valt en gefragmenteerd raakt. Het levert bijzondere beelden op door de weerkaatsing van licht. En als iemand voor vijf spiegels staat, is het net of die persoon vermenigvuldigd wordt. De voorstelling is gewoon één groot visueel feest, ook al door de waanzinnige kostuums: al die tutu’s en panty’s en beenwarmers en turnpakjes en hoofddeksels, en het is allemaal heel roze en pluizig.”
