Het jaar van Meral Polat
Wat waren voor jou de hoogtepunten van 2025?
“Zonder twijfel de release van Meydan, afgelopen september. Ik heb er samen met mijn band drie jaar keihard aan gewerkt. Het klinkt misschien cliché, maar het voelde alsof je een kind de wereld in stuurt. Dat moment – dat loslaten – was een enorm hoogtepunt. En het was natuurlijk geweldig dat Meydan, een plaat met liedjes in het Turks en Koerdisch, Anatolische psychedelica, Maliblues en afrobeat, vervolgens door 3voor12 werd genomineerd voor Beste Nederlandse Album van 2025. Daarnaast is het opnieuw kunnen toeren met mijn solovoorstelling En ze maakte een kind heel bijzonder. Mijn nieuwe album en de voorstelling vormen samen twee kunstwerken waarin ik alle kanten van mijzelf kan laten zien.”
Het moet, behalve een hoogtepunt, ook spannend zijn geweest om ‘je kind’ los te laten.
“Absoluut en tegelijk kon ik niet wachten om mijn nieuwe muziek de wereld in te slingeren. Natuurlijk is het dan spannend hoe het album wordt ontvangen. Dat geldt overigens ook voor En ze maakte een kind, dat we eerst alleen in Bellevue Lunchtheater in Amsterdam speelden. Daarna hebben we besloten de voorstelling twintig minuten langer te maken en ermee op tournee te gaan. Dan denk je toch: hoe reageert het publiek buiten de Randstad? Die spanning hou je altijd.”
Ook als je al die geweldige recensies na de première in Bellevue leest?
“Altijd. Vlak voordat ik het podium opga, voel ik het letterlijk in mijn hart. Het is alsof je verliefd bent of in een achtbaan stapt die je een beetje eng vindt. Maar misschien zoek ik die spanning zelf ook wel op.”
Je maakte in 2022 onder de naam Meral Polat Trio het album Ez Kî Me. Is Meydan meer een soloplaat?
“Het is eigenlijk een vervolg. We begonnen ooit als trio en Meydan is gemaakt met dezelfde groep, maar uitgebreid met extra muzikanten. Inmiddels staan we met z’n vieren op het podium. Ez Kî Me bestond vooral uit vooral uit teksten en gedichten van mijn vader die ik pas na zijn overlijden heb gevonden. Ik ben toen om inspiratie op te doen met het trio naar Dersim gereisd, een Koerdisch gebied in Oost-Turkije waar mijn voorouders vandaan komen. Meydan (plein in het Koerdisch) hebben we gedurende drie jaar, in verschillende periodes opgenomen in Nederland en Istanbul. Het is mijn eigen stem, maar ook de universele stem van een vrouw die op haar eigen voorwaarden haar leven wil leiden. Een belangrijke inspiratiebron was de filosofie achter de slogan Jin, Jiyan, Azadî: vrouw, leven, vrijheid. Het is de kern van de Koerdische vrouwenemancipatiebeweging. Meydan is een activistisch album waarop ik mij heel duidelijk uitspreek tegen ongelijkheid, racisme en het oprukkende fascisme. Het roept op om je stem te laten horen, om in verbinding te blijven en samen, in liefde, weerstand te bieden.”
Was er in 2025 op privégebied iets dat eruit sprong?
“Mijn privéleven stond het afgelopen jaar vrijwel volledig on hold. Voor Meydan heb ik niet alleen het artistieke deel, maar samen met mijn team ook alles eromheen gedaan: de zakelijke leiding, de productie, de administratie, boekingen, kaartverkoop, noem maar op. Het ging echt van het lettertype op de poster tot internationale afspraken met programmeurs. Dat was intens, maar ook waanzinnig leerzaam. Ik heb nooit eerder meegemaakt dat ik als artiest bij élk detail betrokken was. Meydan is daardoor niet alleen professioneel, maar ook privé diep verweven met mijn leven. Wat ik naast alle drukte koester, is het samenzijn met familie en vrienden. De afgelopen vijf jaar heb ik bijna ieder jaar een dierbare verloren. Daardoor zijn dat soort momenten extra waardevol geworden. Gewoon samen zijn en daar heel bewust van genieten.”
Waren er ook dingen die niet liepen zoals je graag had gewild?
Lachend: “Er lopen constant dingen niet zoals je dat voor ogen had. Ik was natuurlijk helemaal niet thuis in dat zakelijke gedeelte. Ik kom uit de theater- en filmwereld, dat is mijn referentiekader. Hoe alles in de muziekwereld werkt – zeker internationaal – was één grote masterclass, maar soms ook heel frustrerend. Je loopt steeds achter de feiten aan. Wat ik heb geleerd, is dat er altijd dingen zijn die mislukken of anders lopen dan jij had gedacht. De vraag is: hoe ga je ermee om? Leer je om teleurstellingen te dragen? Om samen met de mensen om je heen oplossingen te vinden en verder te gaan? Dat zijn voor mij misschien wel de grootste uitdagingen van het afgelopen jaar geweest.”
En als we inzoomen op het grotere: hoe kijk je op dit moment naar de wereld?
“Ik probeer in mezelf dat meisje vast te houden dat positief blijft, dat gelooft dat liefde de grootste kracht is en uiteindelijk zal overwinnen. Want ja, we leven in een sombere tijd. Racisme, fascisme, de ongelijke verdeling in de wereld, de ene mens die meer waard lijkt te zijn dan de andere; het is niet nieuw, maar het wordt steeds zichtbaarder en het verhardt. Ik ben bang dat we dat niet in 2026 allemaal gaan oplossen. Ook in Nederland voel je die verharding. De politieke onmacht, de bezuinigingen op kunst en cultuur. ‘Alles van waarde is weerloos’; het is lang geleden geschreven en het klopt nog steeds. Jij zei net: als we inzoomen op het grotere. Ik put juist hoop en positiviteit door het klein te maken en dingen dicht bij mijzelf te houden. Hoe behandel ik de mensen om mij heen? Welke producten koop ik en welke laat ik staan? Ik probeer bewuster te leven, verbinding met mijzelf en met de ander aan te gaan en vriendelijkheid uit te stralen. En als ik naar de bomen, vogels of wolken kijk, weet ik: dit is óók de realiteit.”
"Het is zo bijzonder om oog in oog te staan met het publiek en samen anderhalf uur een zaal te veranderen in een plek waar we met elkaar verbinden. Om daar een verhaal te vertellen dat ik belangrijk vind en waar ik heel graag mijn stem en energie aan geef."
Meral Polat
Was er in 2025 een moment waarop je ineens weer besefte: dit is waarom ik dit vak gekozen heb?
“Eigenlijk iedere keer als ik op een podium sta en mag zingen en spelen. Het is alsof mijn ziel ademhaalt. Dat is mijn ontspanning. Als ik een maand niet optreed of zing, voel ik meteen: ik móet weer, ik wil weer. Het is zo bijzonder om oog in oog te staan met het publiek en samen anderhalf uur een zaal te veranderen in een plek waar we met elkaar verbinden. Om daar een verhaal te vertellen dat ik belangrijk vind en waar ik heel graag mijn stem en energie aan geef. Waar ik ook heel dankbaar voor ben, zijn de vele prachtige reacties die we krijgen op En ze maakte een kind. Wacht, ik lees je er een voor.
‘Hoi Meral, ik was vanavond bij jouw voorstelling in Nijmegen en wilde je graag zeggen dat ik het zo overdonderend mooi vond dat je jouw intieme, persoonlijke, kwetsbare voorstelling zo universeel herkenbaar hebt gemaakt voor iedere vrouw. Ik heb in mijn hoofd zoveel vrouwen de revue laten passeren, omdat we allemaal passen in het verhaal dat je vertelde.’
En zo staan er nog veel meer reacties op de site, waarin mensen laten weten dat ze geraakt zijn en soms hele persoonlijke dingen vertellen. Dat vind ik echt te gek. De voorstelling gaat ook niet alleen over moederschap of vrouw-zijn, maar ook over mens-zijn. Iedereen heeft een moeder. Iedereen herkent iets.”
Heb je in 2025 iets gezien of gehoord dat je geweldig vond? Een artiest die eruit sprong? Een boek of film waar je diep van onder de indruk was?
“Ik heb een aantal bijzondere dingen gezien. Het concert van Arooj Aftab met het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley twee maanden geleden in Carré was zeker een hoogtepunt. Haar prachtige zang, begeleid door zo’n geweldig orkest, dat was echt ongelooflijk mooi. De spirituele liederen van Aftab raakten mij tot diep in mijn hart, tegelijk is ze een stoere, krachtige New Yorkse vrouw met hele nuchtere humor. Dat contrast is fantastisch.”
Als dit magazine bij de lezers op de mat valt, zijn de feestdagen voorbij, maar hoe ga jij ze straks vieren?
“Met vrienden en familie. Spelletjes doen, koken, lekker eten, kletsen, wandelen en vooral echt samen zijn. Daarnaast is december voor mij ook een moment van bezinning en naar binnen keren. Het afgelopen jaar was een grote rollercoaster en ik ben heel blij met wat ik met de mensen om mij heen heb neergezet, maar je kunt niet altijd aanstaan. Dus verheug ik me ook op een lange wandeling met mezelf, om tijd te hebben om te schrijven, te rusten, los te laten en op te laden. Om daarna weer te kunnen gaan.”
Tot slot: waar kijk je in 2026 naar uit?
“Ik kijk er enorm naar uit om met mijn band concerten te geven in Nederland en daarbuiten: Parijs, Ljubljana, Praag, Duitsland. Het kind in mij staat echt te gillen en te springen, want dat is echt een droom die uitkomt. Maar ik neem mij ook voor om wat meer te focussen op mijzelf en af en toe rust te nemen in plaats van constant als een vuurpijl te gaan.” ✖
INTERVIEW: ROB KASTELEIJN | FOTOGRAFIE: BART GRIETENS
