De weg naar Kralingen

“In welk tijdperk had je willen leven?” Mijn dochter moest mij interviewen voor school. Over mijn muziekconsumptie door de jaren heen. “Eind jaren 60, begin jaren 70”, antwoordde ik direct. Wat had ik graag het legendarische muziekfestival Woodstock mee willen maken, Janis Joplin een keer live willen zien. Of het Holland Popfestival in het Kralingse Bos, ook wel de Nederlandse variant van Woodstock genoemd. Ik smul van de verhalen over de bizar grote bezoekersaantallen en de bijzondere sfeer.

Natuurlijk was destijds niet alles perfect. De ongefilterde vrijheid had ook ongewenste effecten. De zomer van ’69 heeft echter een grote aantrekkingskracht op mij. Eigenlijk waren de ‘three days of peace and music’ één grote chaos: een onervaren organisatie, veel modder en te weinig eten. Toch is het ook onweerstaanbaar. Chaos en magie tegelijkertijd. Puur genieten van de muziek en de mensen om je heen. Geen smartphones, geen algoritmes. Muziek als verbindende kracht.

Mijn ouders woonden ten tijde van het Kralingse Bosfestival in Rotterdam. Lange tijd vond ik het maar raar dat ze er niet bij waren. Ik heb ze er vaak naar gevraagd, alhoewel ik dondersgoed wist dat de hippie-achtige sfeer niet bepaald bij hun levensstijl paste. De verhalen over het festival spreken mij wel erg aan: de open vredige sfeer, kamperen in het gras, het delen van eten en ervaringen. En dan heb ik het nog niet eens over de line-up met bands als Pink Floyd, Santana en Jefferson Airplane.

Waarschijnlijk romantiseer ik deze periode te veel. Het is natuurlijk te gek dat we tegenwoordig door streamingsdiensten veel muziek snel voor handen hebben en dat we herinneringen aan concerten makkelijk kunnen filmen. Maar hoe vaak bekijk je die filmpjes nog eens op je telefoon? Ik eigenlijk zelden.

Ik verlang een beetje terug naar de tijd dat je de wereld om je heen kon loslaten om jezelf totaal te verliezen in de muziek. Laatst bij het concert van My Baby in de Stadsschouwburg vond ik iets van die magie terug. Voor het eerst in tijden bekeek ik een concert eens niet door het schermpje van iemand anders. Iedereen ging totaal op in de muziek. Voor even stapte ik een compleet andere wereld in, zoals dat destijds ook gebeurde bij Woodstock en het Holland Popfestival. Hopelijk niet voor het laatst.