[Naar de inhoud]
De vijf favoriete albums van zanger-gitarist Richard Janssen

De vijf favoriete albums van zanger-gitarist Richard Janssen

The Fatal Flowers behoren tot de bekendste Nederlandse gitaarbands van de jaren tachtig en braken door met hun mix van rock, new wave en Amerikaanse gitaarinvloeden. Met albums als Younger Days en Johnny D. Is Back! bouwde de Amsterdamse band een sterke livereputatie op, voordat ze in 1990 uit elkaar gingen.

De line-up is dezelfde als tijdens het laatste optreden van de oorspronkelijke band in 1990: Richard Janssen(zang/gitaar), Robin Berlijn (gitaar), Geert de Groot (bas) en Henk Jonkers (drums). Net als tijdens de reünie van 2019 is JB Meijers te horen op toetsen. Deze keer wordt de bezetting uitgebreid met het multitalent Jazz Meijers, die zang, percussie en synths voor haar rekening neemt.

Richard Janssen neemt ons mee in zijn vijf favoriete albums!

EN NU DE MORAAL VAN DIT VERHAAL - 75 JAAR NEDERLANDS CABARET

Misschien niet de meest voor de hand liggende keuze, maar in mijn vroege jeugd speelde bij ons thuis popmuziek nauwelijks een rol. Cabaretplaten daarentegen, daar stond de kast vol van. Natuurlijk veel conferences, zoals dat toen heette, zeg maar een sjieke vorm van stand-upcomedy, maar ook heel veel mooie liedjes. Vooral bovengenoemde plaat, die ik grijs draaide, stond er vol mee. Bekende liedjes zoals Mens, durf te leven, maar ook vergeten parels als Van jou heb ik niets meer gehoord van Uut Hulsing. Vaak doordrenkt van een melancholie die past bij een eeuw getekend door twee wereldoorlogen.

BOB DYLAN AND THE BAND - BEFORE THE FLOOD

Een liveplaat zoals er in die tijd velen uitkwamen, klassiekers als Viva van Roxy Music of 4 Way Street van CSNY. Ik zet ’m in dit rijtje niet alleen omdat het een verschrikkelijk mooie plaat is, maar ook omdat het een vrijwel vergeten soort van release is. En dat heeft een simpele reden die misschien niet zo bekend is bij het grote publiek, maar voor muzikanten een gegeven: echt helemaal live wordt er nauwelijks nog gespeeld. Er loopt van alles mee van drumtracks tot backing vocals, synth partijen etc. En daarmee vervalt natuurlijk de charme van een liveplaat, het gevoel dat wat je hoort een uniek moment in de tijd was, gevangen op vinyl.

RICHARD HELL - BLANK GENERATION

Toen ik op een middag bij Stafhorst in Utrecht binnenliep en die hoes zag staan, explodeerde er iets in m’n hoofd. Voordat ik ook maar één noot gehoord had, wist ik het zeker: niet alleen wilde ik die plaat hebben, ik wilde daar ook bij horen, bij iets wat overduidelijk anders was, brutaal was, en model stond voor een nieuwe opwindende tijd. Thuisgekomen werd ik niet teleurgesteld en wist ik: ‘I belong to the blank generation, I can take it or leave it each time’.

SUEDE - SUEDE

Een plaat die model stond voor de tweede Britse invasie, die van de britpop. Een stroming die model stond voor het afscheid van de jaren tachtig en het inluiden van de jaren negentig. Je hoefde niet meer te mompelen, ach we doen ook maar wat, maar mocht roepen: we zijn de beste. Ik begon een nieuwe band en noemde die Shine, want alles mocht glimmen en glanzen en dat deed het.

THE FATAL FLOWERS - SEVEN DAYS TO REMEMBER

In Shine zat ik met JB Meijers, in The Fatal Flowers met Henk, Geert en Robin. Afgelopen september zat ik met hen allemaal een hele week in de studio om er met een volledig opgenomen en gemixte ep met acht nummers weer uit te komen. Het was een uitdaging en een avontuur, precies wat zowel het leven als de muziek altijd zou moeten zijn.

Programma

Meer stories