Aaf en Lies ontleden de liefde

Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?
Lies: “Een jaar of veertien geleden ben ik geinterviewd op de radio door Gijs Groenteman, in zijn programma waar je twee uur lang je eigen plaatjes mocht draaien. Gijs was getrouwd met Aaf; via hem heb ik haar ontmoet. In die periode begon ik bij mugmetdegoudentand, waar ik tien jaar lang heel intensief heb samengewerkt met Marcel Musters. Op een bepaald moment hebben we Aaf gevraagd of ze een toneelstuk voor ons wilde schrijven. Dat werd Fifty-fifty. Daarna heeft ze nog drie stukken voor ons geschreven. Door die jaren heen is er een dikke vriendschap ontstaan.” Aaf: “Het leuke is dat onze kinderen – die zijn ongeveer van dezelfde leeftijd – ook met elkaar bevriend zijn, die maken samen tripjes naar de Efteling en zo. Het is heel gezellig allemaal.”

Over gezellig gesproken: jullie eerste voorstelling heette Een avond gezelligheid. Waarin verschilt deze voorstelling van de vorige?
Lies: “Een avond gezelligheid ging eigenlijk over niet somber willen zijn. Het was een hele vrolijke voorstelling met veel dans en liedjes, om tegenwicht te bieden aan de ellende van het leven. In deze voorstelling hebben we het over de liefde. Dat thema maakt het wat serieuzer. Want liefde kan heel gezellig zijn, maar soms ook helemaal niet; als het uit gaat, bijvoorbeeld. Of als een relatie moeizaam verloopt. De liefde is heel mooi, maar heeft ook verdrietige kanten.” Aaf: “In deze voorstelling zit ook veel vrolijkheid hoor, er valt veel te lachen. Maar af en toe zijn er wat serieuzere momenten, waarop de mensen wat stiller worden en je merkt dat ze gewoon heel goed zitten te luisteren.”

Jullie hebben zelf ook het een en ander meegemaakt op dat gebied: een scheiding, het plotselinge verlies van een partner…
Aaf: “Ja. Daar beginnen we de voorstelling ook mee. Dan valt het publiek altijd meteen een beetje stil, het zijn best ingrijpende dingen.” Lies: “Daarom is deze reeks ook persoonlijker dan de gezelligheidsreeks, omdat ja, op een bepaalde leeftijd heb je natuurlijk al heel wat kilometers gemaakt in de liefde. Over iedere fase hebben we inmiddels wel iets te zeggen.”

Spelen jullie van een vast script of is het vooral improvisatie?
Aaf: “We hebben een script, maar er zijn ook onderdelen waarbij we het publiek betrekken, die zijn dus van de avond afhankelijk. Ik hou ervan om niet precies te weten hoe het zal lopen. Van die verrassende elementen, die soms hele grappige situaties opleveren.” Lies: “In onze podcast lossen we problemen van luisteraars op. Dus het leek ons leuk om dat in deze voorstelling ook te doen, met problemen op liefdesgebied. De mensen mogen voordat ze de zaal binnengaan een probleem op een kaartje schrijven en in een rode brievenbus doen. Een kwartier voordat we gaan spelen, als we opgemaakt zijn en klaar staan met onze zenders op, kiezen we daar drie problemen uit, die we in de voorstelling gaan behandelen. We hebben echt al een bont scala aan liefdestoestanden voorbij zien komen.” Aaf: “De ene keer zitten er vijftig kaartjes in die brievenbus, de andere keer maar zes, maar het zijn eigenlijk altijd goede en bruikbare problemen. We hebben vervolgens tien minuten de tijd om er iets op te bedenken. Dat is altijd even een stressmoment, maar eigenlijk ook een van mijn favoriete momenten; omdat je helemaal op die problemen gefocust bent, vergeet je even de spanning voor de show.”

Jullie voorstellingen waren verbazend snel bijna overal uitverkocht. Hoe verklaren jullie dat succes?
Lies: “Ten eerste spelen we natuurlijk niet zo vaak, dat scheelt. En we hebben een heel trouw publiek; veel mensen die naar onze voorstellingen komen kijken zijn luisteraars van onze podcast. Ze kennen onze karakters dus eigenlijk al best goed, daarom gaan ze ook zo makkelijk mee in de interactie. Je merkt dat mensen al in een soort van vriendschappelijke sfeer naar het theater komen. En dat is heel fijn om in te spelen. Je hebt eigenlijk al een band met het publiek voordat je begint.” Aaf: “We doen ook een soort quiz met de zaal over wat voor liefdestype je bent. Zo’n quiz waarbij mensen mogen blijven staan of moeten gaan zitten, afhankelijk van hun antwoord. Het publiek gaat daar heel onbevangen in mee, dat vind ik telkens zo leuk om te merken! Mensen zijn ontzettend eerlijk, bijvoorbeeld over wanneer ze voor het eerst een scheet hebben gelaten in een nieuwe relatie, of over de liefdesbrieven die ze nog steeds in hun kast bewaren. Ze denken niet: nou mooi niet dat ik aan iedereen laat zien hoe ik antwoord op deze vraag. Ze zijn gewoon bloedeerlijk. Dat maakt volgens mij dat de zaal zich heel verbonden voelt tegen het eind van de voorstelling.”