“De scènes stippen de belangrijkste gebeurtenissen uit Mansons leven aan, maar hebben tegelijkertijd allemaal een hoog absurdistisch gehalte.”

“Hun grote muzikale talent zetten ze niet in voor satanische heavy metal, maar onder meer engelachtige knapengezang en blije funk. Het is een vrolijke onverschilligheid die je ook ziet in de films van Quentin Tarantino. Manson is hier een coole cultfiguur geworden.”

★★★★ NRC

“Net als het succesvolle debuut is De familie Manson niet zozeer een lineair biografisch verhaal maar een associatief, fraai vormgegeven, swingend muzikaal stuk – met als uitgangsfiguur dus de enigmatische Charles Manson.”

“De sekteleider die het gezicht werd, inspireerde muziektheatergroep Lars Doberman tot De familie Manson, een fijne voorstelling die in de donkere dagen na Halloween niet gek getimed is.”

★★★★ Volkskrant

“Het muzikale idioom van de jaren zestig komt voorbij met ruige rock, softe jazz en zelfs nog een zingende Manson.”

“De Lars Dobermannen wisselen daarbij voortdurend van rol. Het Kwaad zit niet in een individu, maar in een ieder van ons.”

★★★ Theaterkrant

“de ongebreidelde creativiteit, de eigenzinnige acteerstijl, het fraaie videowerk van Jochem Laarhoven die ook het decor maakte, en de wijze waarop de gretig gespeelde scènes elkaar snel afwisselen, is een lust voor ogen en oren.”

★★★★ Scenes

“Opvallend fascinerend zijn de momenten waarop Reinout van Scholten Aschat als een charismatisch verteller optreedt en een bizar verhaal vertelt, gebaseerd op dat van Manson als sekteleider in de woestijn. Op dit soort momenten krijgt de voorstelling vleugels.”

★★★ Trouw