Jakop Ahlbom Company
We Don't Live Here Anymore
Over twee koppels die verstrikt raken in een web van verlangens, schuld en bedrog
Words deceive, bodies reveal
“Deze filmische voorstelling geeft het thema overspel een nieuwe dimensie” – Theaterkrant
“Sterke fysieke verbeelding van heimelijke gevoelens” – de Volkskrant
Marijke Schermer schreef op verzoek van Jakop de nieuwe theatertekst We Don’t Live Here Anymore. Om de tekst een filmische karakter te geven vertaalde Rina Vergano deze naar het Engels. In de voorstelling horen we de dialogen als Engelse voice-overs van de personages, terwijl de performers in Ahlboms unieke bewegingstaal uitdrukking geven aan hun innerlijke emoties.
Inspiratiebronnen voor deze voorstelling waren de novelles We Don’t Live here Anymore en In the bedroom van Andre Dubus, de roman Revolutionary Road van van Richard Yates, de gelijknamige film van John Curran, de film Closer van Mike Nichols en Husbands and Wives van Woody Allen.
We Don’t Live Here Anymore is een stuk over verborgen waarheden en de onrust die ontstaat wanneer eerder gemaakte keuzes beginnen te knellen. De personages bevinden zich op een breekpunt, waarin ze zichzelf en hun verlangens opnieuw bevragen. In plaats van te berusten in wat is, zoeken ze naar wat nog kan zijn. Dit poëtische stuk daagt zowel onze ratio als onze verbeeldingskracht uit. Het laat ons de pijn, twijfel en kracht voelen van geliefden in transformatie.
De Engels gesproken dialogen in We Don’t Live Here Anymore fungeren als de soundtrack van de voorstelling.
regie: Jakop Ahlbom | choreografie: Jakop Ahlbom i.s.m. de spelers | tekst: Marijke Schermer | dramaturgie: Judith Wendel | vertaling: Rina Vergano | muziek- en sounddesign: Leonard Lucieer | decor- en kostuumdesign: Thomas Rupert | lichtdesign: Yuri Schreuders | spel: Silke Hundertmark, Gwen Langenberg, Renato Bertolino en Reinier Schimmel | voice-over acteurs: Stacey Goddard, Alison Campbell, Brandon Delagraentiss en Jonathan Gundel
Two couples, seemingly closely connected, become caught up in a web of desires, guilt and betrayal. Is it pure passion, an escape from the mundane, or a deep emptiness that drives them? Secrets are whispered and the truth is twisted. How much remains hidden between lovers and friends? And what responsibility do you take for your own actions?
Jakop invited Marijke Schermer to write this new theatre text We Don’t Live Here Anymore for the company. In the show we hear the characters’ dialogues as voice-overs, while the performers express their inner emotions in Ahlbom’s unique language of movement.
The characters’ emotional lives are visualised by (the bodies of) the performers, while we listen to their conversations. What is said, and what remains unspoken?
Sources of inspiration for this show were the novellas We Don’t Live Here Anymore and In the bedroom by Andre Dubus, the novel Revolutionary Road by Richard Yates and the eponymous film by John Curran, the film Closer by Mike Nichols, and Husbands and Wives by Woody Allen.
We Don’t Live Here Anymore is a piece about hidden truths and the discomfort that can arise when choices made in the past start to feel restrictive. The characters find themselves at a breaking point where they start to question themselves and their desires anew. Instead of contenting themselves with what is, they search for what could be. This poetic piece challenges our reasoning as well as our imagination. It allows us to feel the pain, doubts and strengths of lovers in transformation.
