Onder weg met…Jeroen van Merwijk

“Ik heb geen rijbewijs, dus reis al ruim dertig jaar met de trein naar mijn voorstellingen. De laatste tijd rijd ik soms ook met de techniek mee. Ik merk dat ik niet altijd zin meer heb om op zo’n koud perron te staan. Dan ben ik wat eerder in het theater, maar die tijd kan ik goed gebruiken. Ik ben bezig met een oudejaarsconference, Was volgend jaar maar vast voorbij, waarvoor ik iedere dag en lied schrijf.”

Wat doe je onderweg?
“Dan lees ik de krant of ik schrijf wat. Treinreizen is een leuke manier van vervoerd worden. Je bent ergens en je bent ergens niet. Je zit in een omsloten omgeving terwijl je dwars door het landschap rijdt. Dat werkt voor mij wel inspirerend, ik kom in een soort mijmertoestand. Een van mijn mooiste liedjes, Ik hoef je niet te zien, ik kan je dromen, heb ik geschreven tussen Utrecht en Amsterdam. In twintig minuten. Het was er gewoon ineens.”

Heb je weleens contact met medereizigers? Of zit iedereen op zijn smartfoon te staren?
“Ik word zo af en toe wel herkend en dan ontstaat er weleens een kort gesprekje. Of mensen bedanken me voor mijn liedjes. Maar ik ben geloof ik niet zo toegankelijk. Eigenlijk hoop ik dat ik iets uitstraal van: ‘houd je mond en laat me met rust’. Maar laatst was er een jongen die me aansprak en die vertelde dat hij ook gitaar speelde en liedjes schreef. Dat is natuurlijk wel leuk.”

Is er in die dertig jaar een reis geweest die je om wat voor reden dan ook is bijgebleven?
“Ja nou en of, ik heb mijn vrouw ontmoet tijdens een van die reisjes. Ik moest op een dag ergens in de kop van Noord-Holland optreden. Terwijl ik stond te wachten op het busplatform in Amsterdam – dat is nu weg – zag ik opeens een vrouw staan die me op de een of andere manier intrigeerde. Eigenlijk was ze helemaal niet zo opvallend, maar er was iets met haar. Afijn, het is een lang verhaal, maar het gevoel bleek wederzijds en een half jaar later was ze mijn vrouw.”

Wat gebeurt er de laatste twee uur voor je het podium opgaat?
“Dan neem ik mijn teksten door. Lucky is een leuke voorstelling, maar anders dan wat ik eerder heb gedaan. En het is toch een dikke twee uur tekst. De echte routine komt er pas in als je drie keer per week speelt. Bij mij wordt de spoeling wat dunner de laatste jaren. Dan moet je op je kwievieven blijven.”